En het ís koud! Een snijdende oostenwind herinnert mij eraan dat ik geen vacht heb zoals een kat. Gehuld in zeiljack, muts, sjaal, handschoenen is het goed uit te houden. Ik sta op de winderige parkeerplaats van het Midden-Herenduin, voor een wandeling in donkere duinen. Een vrijwilliger van Natuurmonumenten begeleid de tocht, zonder handschoenen en zonder muts. Oh, ja, ook zonder haar op het hoofd. De rillingen lopen over mijn rug als ik eraan denk hoe koud dat is.
Intussen arriveren meer mensen: sommigen getooid met verrekijker, anderen geheel ingesteld op een wandeltocht, en weer anderen hebben zich er totaal niet op voorbereid. Maar om wat te zien hoeven we het bos niet eens in: op 10 meter afstand ligt een damhert ons in de peiling te houden. Uitstekende camouflage, menigeen ziet 'm pas nadat enkelen wijzen. Dat werkt ook als er niets te zien is, wanneer ik halverwege de tocht met mijn verrekijker naar een boomtop staar. Opeens kijken vijf, zes mensen met mij mee, kijkend naar... 'niets'. Groepsdynamica heet dat.
We hebben een stille groep gelukkig. Dan heb je kans dat je nog een bosuil hoort, of het gekraak van takken als teken dat er wat groots loopt. Onze medewerker van Natuurmonumenten is iemand die de aanwezige kinderen op ludieke manier bij het wandelen en observeren betrekt. Wij bij de Gamma geen kleurenwaaier meer vindt: die heeft hij dus meegenomen om kinderen de invloed van licht en kleur duidelijk te maken. Hij laat kinderen voelen, net zoals je dingen voelt tijdens een stiltewandeling.
Echt donker wordt het niet in de duinen. De invloed van lichtvervuiling is hier heel goed merkbaar. De Hoogovens (nu Tata Steel) zorgt voor een lichteffect alsof daar de zon is ondergegaan. Dat het minder kan, moet de Nacht van de Nacht mee gaan maken. Ook Santpoort, Haarlem en Zandvoort zorgen voor een lichtere hemel. Het is wel zo donker dat je nauwelijks weet waar je loopt. Menigeen struikelt dan ook, en wie verzuimd heeft wandelschoenen aan te trekken betreurt die keuze.
De bosuil beantwoord de roep van onze vrijwilliger. Hij zit daar ergens in Duin en Kruidberg, maar laat zich niet zien. Uilen zijn wijs, en weten dondersgoed het verschil tussen mens en collega. Intussen probeer ik wanhopig mijn vingers warm te houden. Handschoenen blijken toch niet van díe kwaliteit te zijn dat ze de kou buiten houden. Volgende keer anderen meenemen dus...
Ook een keer meewandelen in een donker duin? Kijk dan eens op de agenda van NPZK:
http://www.np-zuidkennemerland.nl >> kijk bij excursies
Kun je niet meewandelen, maar draag je de natuur wel een warm hart toe? Wordt dan lid van natuurmonumenten:
http://www.natuurmonumenten.nl/
Print deze pagina, e-mail, of stuur deze pagina door naar je favoriete Social Bookmarking websites:
| < Vorige | Volgende > |
|---|
