Waarom praten dieren niet? Waarom moeten we altijd het gebabbel aanhoren van die ene soort: de mens? Dat we niet kunnen praten met dieren is iets wat steekt. Wat zou het toch handig zijn om aan je hond te vragen wat hem mankeert, en kan je met je goudvis overleggen welk aquarium hij wil hebben. Onder het mom van wetenschap proberen we de dieren aan het praten te krijgen. In de jaren zestig was het eerste slachtoffer de dolfijn, volgens velen een 'te water geraakte geleerde'. Maar menselijke woorden komen er niet uit.
Niet veel later werden chimpansees en bonobo's onderzocht op hun taalvaardigheid. Het bleef steken bij gebaren en wijzen naar plastic symbolen.
Dieren praten niet zoals wij. Ze hebben wel wat beters te doen dan zich met ons bezig te houden. Ze hebben hun eigen taal, vaak met geur, kleur en klanken - waar wíj weer niets van begrijpen. Wil je je taal overbrengen, dan gaat dat het eenvoudigst op je kind. Dat gaat vanzelf. Daar heb je geen school voor nodig, alleen de zorg dat je kind ondergedompeld wordt in je taal.
Probleem is niet zozeer hoe je je kind aan het spreken krijgt, maar hoe je het laat zwijgen. Met dezelfde taal waarmee je je kind hebt leren praten, lijkt het onmogelijk om het stil te krijgen. Het is niet anders met volwassenen. Stil zijn is moeilijk voor de mens, wat hem maakt wordt hem ontnomen.
Dat blijkt wel tijdens stiltewandelingen. Als regel wordt er niet gesproken, maar het valt niet mee om te zwijgen als op 20 meter afstand een damhert je wazig staat aan te gapen. De drang om het aan anderen te vertellen is zo groot dat men in een gesmoord "Pssst!!! Kijk daar!!!" de medewandelaars attent maakt op het geziene. Direct erna zie je het gezicht van het slachtoffer veranderen in een "Ooopsss..., sorry..." uitdrukking; het damhert weet genoeg en gaat er vandoor.
Waarom haal je je aandacht weg bij wat je ziet? Is er eindelijk een damhert dat blijft staan, héb je de kans om er met volle aandacht bij aanwezig te zijn, wil je het niet. Weer onttrek je je aan de directe ervaring van dat moment door je mond open te doen. Zelfs een gedachte is een verstoring van je rechtstreekse ervaring. Je opmerkingen en gedachten verbreken de stilte.
Het damhert weet genoeg. Een sprintje van een tiental meters brengt hem uit het zicht van de groep. Hij heeft wel geleerd dat mensen geen bedreiging vormen als ze voorbij lopen, omdat mensen nu eenmaal weinig in de gaten hebben zolang ze praten. Hij moet op zijn hoede zijn als ze stil gaan staan...
Print deze pagina, e-mail, of stuur deze pagina door naar je favoriete Social Bookmarking websites:
| < Vorige | Volgende > |
|---|
